بوي سيب مي آيد و حرم حبيب...

بيستونه ي دي هزارو سيصد و كبيسه بو د كه پا به اين عرصه گذاشتم.

هميشه قبل از سلام به خاطر مي ماند.

سالي كه ابتدايش علامت سؤالي گره بزني و انتهايش خودت را باز كني ،هميشه قبل از سالها مي آيد و مي ماند .

يكي از همين سالها وقتي خدا صدايش كرد و خاك را فهميد موقعيت خورشيد بيست و نه درجه و پنجاه و نه دقيقه بود و گذشت تا كبيسه اول شد.

ماه ها سيب مي خوردند تا تقويم با خودش كنار بيايد بر سر كبيسه ي دوم صورتي ،سوم خوشيدي و چهارم فلكي.شبيه همه بزرگ مي شد اگر به بعدي نمي رسيد ;

مثل همه سپري مي شد اگر به پنجمي نمي رسيد،اما در دب اكبر اتفاقي افتاد و همه ستاره ها ماه،و همه ماه ها دي بهشت شدند .كبيسه ي پنجم نزديك بود .

نزديك بود تيتر -1 همه روزنامه ها اصابت ناگهاني زتا به شمال شرقي سينه اش بشود كه او سكوت كرد و

گمنامي اش را حتي با خودش فرياد زد.ماه ها و خورشيد ها ي سال رفته بودند
تا كبيسه قمري را بياورند.

سال، سال كبيسه بود و همه عابران پياده با احتياط آن را ورق مي زدند....